Als woorden te kort schieten en “nooit meer” zo in mijn gedachten is. Nooit meer even bellen, nooit meer Pa die echt vraagt hoe het met me gaat, nooit meer Sinterklaas waar hij zo van hield. Alleen al omdat kleinkinderen verwennen dan zo heerlijk ongeremd kon. Allemaal van die nooit meer gedachten.
Deze week zijn we samen de as van mijn lieve schoonpa op gaan halen. Schoonma zocht een mooie urn uit voor het grootste gedeelte van zijn as om hem weer thuis te brengen wat hij graag wilde. Ook wij kozen een mini urn met een waxinelichtje. Deze staat nu mooi bij de foto en we branden steeds een kaarsje. Als ik alleen thuis ben en even weg moet heb ik moeite om het kaarsje uit te doen. Ik wil hem niet in het donker achter laten.
Zo definitief he, en dan die eerste feestdagen zijn zo moeilijk om door te komen, het gemis is dan zo aanwezig. De leegte die iemand achter laat zo duidelijk te zien.
Wel heel mooi plekje zo met de foto en de urn.
Dank je, het hakt er juist nu zo in een paar weken later en met feestdagen die komen. Als je met vakantie gaat zie je elkaar ook even niet. Ik vind het nog steeds erg onwerkelijk, heel gek. Ben wel heel blij met het mooie plekje met de foto en de urn.