Tag: fibromyalgie

Superwoman, zo voel ik me soms. Dan breng ik mijn zoon naar school (ja met van die heerlijk gevulde lunchboxen), wandel ik een stuk, eenmaal weer thuis verzorg ik de egels, paar uur werken. Jee is het al lunchtijd? Eten, uurtje liggen of toch nog even een boodschap doen. Dan is zoon alweer uit school. Huiswerk met hem maken en om 5 uur komt mijn lief weer thuis, ook moe maar toch kookt hij voor ons terwijl ik weer even lig.

Superwoman als een dag (soms zelfs een week) dit allemaal kan, dat het lukt. En dan gaat een dag ineens anders, lukt een uur liggen net niet. Komt er iets spannends voorbij. Komt ineens de winter met de kou door mijn lijf. Dan breekt deze superwoman. Want ik weet het, ik lijkt soms zo super (& zo voelt het soms ook) maar ondertussen heb ik wel pijn, altijd pijn. In al die dingen die ik doe zit een aanpassing. Ik douche ’s morgens om mijn spieren soepel te krijgen omdat ik als ik uit bed stap wankel en alles verkrampt is. Ik probeer elke dag te wandelen, want mijn spieren moet ik onderhouden. Die egels verzorg ik met liefde, maar het kost me ook veel. Even liggen klinkt heerlijk en dat is het soms ook, maar het is ook nodig anders red ik het niet als mijn zoon uit school komt. Even stoeien met mijn zoon, een stukje rennen, een dagje uit, op bezoek, met de fiets naar de stad. Het kan soms, het kan soms ook echt niet. Dat is voor mezelf al moeilijk maar nog moeilijker is het als ik zie dat mensen om me heen, die ik vooral de superwoman laat zien, het niet begrijpen. Het maakt me verdrietig maar ik snap het want ik wil het ook heel vaak niet zien en aan toe geven.

Geen intentie om een zielig verhaal te schrijven, wel om te laten zien dat deze superroman een beetje uitgeblust is. Ik ga lekker een pot thee drinken en een boek lezen. Pluk de dag, want dat dekentje op de bank met die pot thee jongens dat is echt zo fijn!

Share

Al surfend op internet kwam ik dit filmpje tegen over hoe het voelt om fibromyalgie te hebben. Ook ik denk dat weinig mensen zich kunnen voorstellen hoe het is, hoe het voelt. Daarom deel ik graag dit filmpje. Niet alleen om te laten zien wat mijn strijd is, maar ook om anderen de herkenning te geven die ik voelde bij het zien ervan. Fibromyalgie is een dagelijkse strijd met steeds opnieuw zoeken naar balans omdat het elke dag anders kan zijn. Door pijn, vermoeidheid, vergeetachtigheid en het verdriet wat deze ziekte met zich mee brengt. Maar ook zeker de hoop op die mooie zonnige dag waarvan ik nog intenser geniet! Want hoe naar de pijn ook is, ik geniet zoveel intenser van de kleine mooie dingen en momenten. Pluk de dag!

Share

Vakantie wat keek ik daarnaar uit. Inmiddels heeft mijn zoon al 2,5 week vakantie en zijn we net terug van zonnig Kreta. We hebben genoten. Gelukkig wel maar wat baalde ik dat ik zoveel pijn had. Ik keek uit naar vakantie en in mijn hoofd past daar niet de pijn bij die ik wel had. Gek doen met mijn zoontje op het strand, van de mega hoge glijbaan bij een waterpark, een stuk lopen in de bergen, stoeien met mijn zoontje. Het lukte me niet…. ik baal daarvan. Ik wil een gezond lijf, een lijf wat het doet, een lijf om me vrij te voelen in wat ik wil. Dat mijn zoontje zich niet af hoeft te vragen hoe het met mij gaat en wat er kan. Niet dat hij dat altijd doet, hij kan ook ineens aan me hangen of op me springen zonder na te denken (au, maar ook gelukkig!)

Dat ik al een half jaar mega moe ben (anders moe dan gebruikelijke fibro vermoeidheid) helpt ook niet mee. Mijn lijf doet raar, extra raar en ik snap het niet. Volgende week maar opnieuw naar de huisarts. Ik wil weer grip terug op mijn lijf, mijn leven.

Op een fijne dag op vakantie dook ik door de golven, zwom ik met mijn zoon en dook onder hem door, lag ik opgepropt een uurtje bij hem in bed, snorkelde ik alsof ik net als vroeger echt dook tussen de vissen. Ik mis mijn oude lijf, ik mis de vrijheid en vond het in kleine zeer waardevolle momenten terug. Ik koester ze extra en hou ze vast. Pluk de dag is zo belangrijk.

Share